تمییز در عربی

تمییز در عربی

زمان مطالعه: ۳ دقیقه

 

تمییز

گاهی ابهامات و پیچیدگی هایی در جملات وجود دارد که باعث می شود مقصود جمله واضح بیان نشود. به این دلیل نیاز است کلمه یا عبارتی در ادامه بیاید که ابهام و پیچیدگی را از بین برده و معنا و مفهوم عبارت را مشخص کند. در زبان عربی به این کلمه تمییز گفته می شود.

در فارسی نیز چنین کلماتی وجود دارند، مانند: مریم از علی از نظر تلاش بهتر است. کلمه ی تلاش در این جمله مفهوم عبارت را واضح کرده است زیرا بهتر بودن مریم را در یک ویژگی خاص نشان می دهد.

در عربی نیز با آمدن تمییز از جمله ابهام زدایی می شود. که به وسیله چند شاخص می توانیم آن را شناسایی کنیم. تمییز معمولا در جملات:

  1. جامد است
  2. نکره است
  3. منصوب است

مثال: هذا کأسٌ عسلاً

در اینجا کلمه عسل محتوای درون کاسه را نشان میدهد، که هم جامد، هم نکره و هم منصوب است.

تمییز مفرد

تمییز مفرد ابهام را در یک کلمه از بین می برد. معمولاً این کلمه وزن، مساحت، عدد، حجم و یا پیمانه است. یعنی تمییز مفرد از این نوع کلمات رفع ابهام می کند.

مثال‎

وزن: هذا رطلٌ زیتاً (این یک رطل روغن است) ← رطل واحد وزن است.

مساحت: هذا مترٌ أرضاً (این یک متر زمین است)

عدد بر دو نوع است:

    • صریح
    • کنایه

تمییز عدد صریح ← هذا عشرون قلماً: این ۲۰ مداد است.

پیمانه: هذا کأسٌ قُمحاً (این یک کاسه گندم است)

همان طور که در مثال ها مشخص است در هر یک از جملات دارای وزن، مساحت، عدد و پیمانه بدون تمییز جمله واضح نبوده و مفهوم آن روشن نخواهد بود.

تمییز نسبت

تمییز نسبت نوع دیگری از تمییز است که ابهام جمله ی قبل از خود را بر می دارد. تفاوت آن با تمییز مفرد در این است که تمییز نسبت نقش دیگری در جمله داشته و علاوه بر آن نقش تمییز را نیز پذیرفته است.

در واقع تمییز مفرد اصل ندارد یعنی نمی توان آن را تبدیل به چیز دیگری تبدیل کرد و یا آن را تغییر داد، ولی تمییز نسبت اصل دارد.

روش تشخیص اصلِ تمییز نسبت

اگر در جمله فعل وجود نداشته باشد، تمییز در اصل مبتدا بوده است که به تمیز تبدیل شده است. اگر فعل موجود و لازم باشد، تمییز در اصل فاعل بوده و اگر فعل ما متعدی باشد تمییز در اصل مفعول بوده است.

نکته!

بعد از اسم تفضیل و کلماتی همچون: مَلَأ،  إمتلأ،  إزداد، کفی، خیر و شرّ حتماً تمییز می آید.

مثال

کفی بالله شهیداً: در این عبارت با وجود آنکه «شهیداً» مشتق است و میدانیم تمییز حتماً باید جامد باشد، امّا چون بعد از کفی آمده در نقش تمییز می باشد.

عدد کنایه

تمییز عدد کنایه بعد از حرف کم می آید. کم در عربی یا استفهامی است در قالب سؤال مطرح می شود، و یا خبری است که ویژگی های منحصر به فردی خواهد داشت.

تمییز “کم” استفهامی

کم کتاباً قرأتَه؟ (چند کتاب خواندی؟)  ← تمییزی که پس از “کم” استفهامی واقع شود مفرد و منصوب است.

تمییز “کم” خبری

مجرور به حرف جر “مین” می باشد. مثال: کم من کتابٍ لی (چه کتابی دارم!)

اکنون برای آن که بیشتر به عمق مطلب پی ببریم به چند مثال اشاره می کنیم:

  • کم شهراً أقمتَ بالمدینه؟ (چند ماه در شهر ماندی؟)
  • کم من زائرٍ أتاکم (چه زائری نزد شما آمد!)
  • کم ثوباً اشتریت؟ (چند تا لباس خریدی؟)
  • کم من یومٍ نزلتَ عندنا (چه روزی پیش ما آمدی!)

پس برای تشخیص تمییز کم استفهامی از کم خبری باید به اعراب آن توجه کنیم که چنانچه تمییز مفرد و منصوب بود، آن “کم”، کم استفهامی است و چنانچه با حرف “مِن” آمده باشد، مجرور بودن آن “م”، کم خبری است.

تمرین های درس اول عربی یازدهم

اشتراک گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *